"Αλλιως τα είχαμε σχεδιάσει..." : Ξεφυλλίζοντας τη ζωή

του Νίκου Παπανικολάου, Αναπληρωτή Καθηγητή Βιοχημείας, ΑΠΘ

Τον Κώστα τον γνωρίζω μόλις ένα χρόνο ή και λιγότερο. Αλλά αισθάνομαι σαν να τον γνωρίζω από παλιά.  Πολύ παλιά.

Βρεθήκαμε στα ίδια μέρη, στα ίδια περίπου χρόνια στη Νέα Υόρκη. Περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους και αναπνεύσαμε τον ίδιο αέρα. Κάναμε τα ίδια όνειρα και νοιώσαμε τις ίδιες αγωνίες, παίξαμε κιθάρα για να επιζήσουμε και δουλέψαμε στις Ντάϊνες για να τα βγάλουμε πέρα.

Και ποτέ δεν πάψαμε να αναρωτιόμαστε:
Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση της Ελλάδας από την Νέα Υόρκη; Πολύ μικρή, όσο η απόσταση ανάμεσα στα όνειρά μας και στην πραγματικότητα του νού μας. Ακόμα πιο μικρή είναι η απόσταση ανάμεσα στην λησμονιά και στα όνειρα. Αυτά τα δύο είναι αταίριαστο ζευγάρι.
Το ένστικτο του Οδυσσέα δεν εξαλείφεται ποτέ και η λησμονιά παραμερίζεται και τα όνειρα πλουτίζουν με τις εμπειρίες και τις παραστάσεις από το χωριό μας και την ΝΥ, και  όσο θεριεύουν άλλο τόσο ο Οδυσσέας μέσα μας ζωντανεύει.
Ευτυχώς που οι δικοί μας Λαιστρυγόνες και οι Σειρήνες είναι δυσδιάκριτοι και αν και  μόλις που ακούγονται ποτε δεν μπορούν να μας βλαψουν. Οι ακτές της Ιθάκης είναι πάντα στον ορίζοντά μας και όσο απομακρυνόμαστε άλλο τόσο πιο ευδιάκριτες παραμένουν.

"Αλλιως τα είχαμε σχεδιάσει..." Στη Θεσσαλονίκη

Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΠΑΣΑΝΤΗ
Παράξενη πόλη η Θεσσαλονίκη. Εκπέμπει μια πληγωμένη νοσταλγία. Τη νοιώθεις καθώς περιπλανιέσαι στους δρόμους και στις πλατείες της. Στα βυζαντινά μνημεία που ξεφυτρώνουν απροσδόκητα στα ανοίγματα των πολυκατοικιών. Στα ελάχιστα νεοκλασικά που θυμίζουν παλιές ένδοξες στιγμές. Στην απλωμένη παραλία και στα σκαρφαλωμένα στους λόφους τείχη της.
Πέρασαν πάλι δέκα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που την επισκέφθηκα. Άργησα. Το νοιώθω καθώς περπατώ αναζητώντας παλιές γωνιές. Αυτή την επιστροφή την είχα σκεφτεί πολύ νωρίτερα. Την είχα σκεφτεί με παρέα. Την είχα σκεφτεί ως μια επιστροφή σε μια βιαστική νεότητα που ακούμπησε εδώ αρκετά κουρασμένα Σαββατοκύριακα την εποχή του στρατού…
Έφτασα βιαστικός. Από το αεροδρόμιο τηλεφώνησα σε έναν παλιό φίλο. Τα λέγαμε μέχρι να φτάσω στο κέντρο. Μετά βγήκα για μια μεσημεριανή περιπλάνηση. Μισοξεχασμένες εικόνες. Θαμπές από την απόσταση και τα πρόσωπα και τα γεγονότα που προστέθηκαν. Χάθηκα ανάμεσα σε μνήμες και σε δρόμους. Από τον Λευκό Πύργο μέχρι την Ροτόντα, από το Σιντριβάνι μέχρι την πλατεία Ναβαρίνου, από την Αριστοτέλους μέχρι τα Λαδάδικα. Σε ένα μαγέρικο ξαπόστασα κοιτώντας έξω από το τζάμι τον κόσμο που πηγαινοερχόταν.

Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει....." : Η διαδρομή ενός ζευγαριού με φόντο την παγκόσμια διαπλοκή

Επιμέλεια: Μαρίνα Τσικλητήρα

Στον «Ιανό» της Θεσσαλονίκης το απόγευμα της Δευτέρας ο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης παρουσίασε το βιβλίο του: «Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει...». 
Η ιστορία του ξεκινά το 1960. Ο Ορέστης και η Μαριάννα ξεκινούν το ταξίδι της ζωής από τον Έβρο, όπου και επιστρέφουν αφού περάσουν από Αθήνα και Νέα Υόρκη. Η προσωπική διαδρομή τους ξετυλίγεται με φόντο τις μικρές και μεγάλες ιστορίες οικονομικής και πολιτικής διαπλοκής στην Ελλάδα και στον κόσμο. Τελικό συμπέρασμα; Οτι η ζωή δεν γίνεται να προγραμματιστεί. Εφόσον «αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει» και αλλιώς μας προέκυψαν, ποιο είναι, κατά τη γνώμη του συγγραφέα, το plan B; «Να έχουμε το plan A ως οδηγό!» δηλώνει στην Real News. «Τα όνειρα και τα σχέδια τελειώνουν όταν τα παρατάμε και ζουν όσο τα πιστεύουμε!». Οι ήρωές του είναι μετανάστες. Ποια συναισθήματα γεννά στον ίδιο ο (τόσο επίκαιρος) όρος «μετανάστευση»; 

"Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει.." Παρουσίαση του βιβλίου του Κ. Τριανταφυλλάκη στη Θεσσαλονίκη

Οι εκδόσεις ΙΑΝΟS παρουσιάζουν το βιβλίο «Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει...», του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη.

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου

ΙΑΝΟΣ, Αριστoτέλους 7, ώρα 7 μμ

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Μελίνα Καραπαναγιωτίδου, Δημοσιογράφος

Γιώργος Καρράς, Πολιτικός Επιστήμων

Ηλίας Κουσκουβέλης, Καθηγητής, Διεθνών  Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Δημήτρης Μιχαλέλης, Δημοσιογράφος, Διευθυντής Σύνταξης Real News

Nίκος Παπανικολάου, Επικ. Καθηγητής Βιολογικής Χημείας, ΑΠθ

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Διαμαντής Μπασαντής, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Μαίρη Ακριβοπούλου

Μουσικό πρόγραμμα: Βαλάντης Σωτηρίου-Πιάνο, Μαρία Δήμητσα-Τραγούδι

"Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει...": Οχι, όμως, λάθος!

της Μελίνας Καραπαναγιωτίδου
Ο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης ως μυθιστοριογράφος 
αρνείται το ρόλο του... παραμυθά συγγραφέα! 

Παραμένει... δημοσιογράφος (ναι αυτό το στίγμα είναι ανεξίτηλο) και μέσα από την αφήγησή του, ξεδιπλώνονται ...ρεπορτάζ της καθημερινής ζωής. 
Οι ήρωες επιστρέφουν στην Ιθάκη, όμως είναι φτωχή και δύστροπη και οι Λαιστρυγόνες παραμένουν εδώ.

"Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει".

Όχι όμως λάθος.

Εδώ όλα εξηγούνται γιατί είναι η πραγματικότητα που δεν αλλάζει. 
Όπως είπε και ο κοσμογυρισμένος ποιητής Νίκος Καββαδίας στο "εφτά νάνοι"..."με τη βροχή, με τον καιρό, που μας ορίζει"

«Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει…»: Μυθιστόρημα ψυχωφελὲς καὶ τριαξονικὸν γιὰ ἰδεατὲς ἑσπέρες μετὰ μνημονιακῆς ξυλόσομπας

Γράφει ο Σωτήρης Μητραλέξης*

Τὸ ἡμιαὐτοβιογραφικὸ βιβλίο τοῦ Κώστα Τριανταφυλλάκη προτείνεται ἀνεπιφυλάκτως (καὶ δὴ γιὰ ἰδεατὲς ἑσπέρες, μετὰ καταλλήλου τινὸς ἡδυπότου), διότι «σὲ ταξιδεύει» σὲ τρεῖς διακριτοὺς ἄξονες:

-στὴν δυνατότητα τοῦ Ἕλληνα νὰ «ριζώνει» παντοῦ: ἀπ' ὅ,τι ξέρω δὲν εἶναι μόνο ὁ Ὀρέστης/Κώστας ποὺ ἔχει διανύσει ἀναπάντεχα τὴν ζωή του σὲ διαδρομὲς τύπου Ἔβρος-Νέα Ὑόρκη-Αθήνα-Νέα Ὑόρκη ὡς... Ὁμόνοια-Κολιάτσου, καὶ μάλιστα «χωρὶς νὰ τὸ ἔχει σχεδιάσει», καὶ ἀκριβῶς γι' αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ διαβάζει κανεὶς μιὰ τέτοια ἱστορία «ἀπὸ κοντά». Εἰδικὰ δὲ γιὰ ἐμᾶς τοὺς νεωτέρους, ἐνίοτε δὲ καὶ νεωτάτους.

-στὰ ἄδυτα τοῦ κόσμου τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ στὶς ἀλλόκοτες ἀνθρώπινες σχέσεις ποὺ δημιουργοῦνται μέσα σ’ αὐτόν: καὶ δὴ στὶς ἐνίοτε κανιβαλικὲς ἢ κατὰ κυριολεξία φονικὲς ἀνθρώπινες σχέσεις, ποὺ λόγῳ... περιτυλίγματος θεωροῦνται συνήθως ἀπολύτως «πολιτισμένες»... Διαβάζοντας τὴν μαρτυρία του, ὁ ἀναγνώστης ἀμφισβητεῖ τὸ σωκράτειο «οὐδεὶς ἑκὼν κακός».

"Αλλιως τα είχαμε σχεδιάσει..": Οταν η ηθική συγκρούεται με τη δύναμη και το χρήμα

Γράφει η Βίκυ Γκόλτση*

Όταν η ηθική διάσταση του ανθρώπου συγκρούεται με τον ανήθικο κόσμο της δύναμης και του χρήματος, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ένα: ή να διατηρήσεις την ψυχή σου ή να σε καταπιεί η δίψα για επικράτηση πάνω στον άλλο.

Η αλλοτρίωση του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου δημιουργεί τερατουργήματα απανθρωπιάς και ανελέητου ανταγωνισμού.

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη ισορροπεί πάνω στο δίπολο ‘άτομο με αξίες – άτομο χωρίς αξίες’.

Μέσα από ήρωες που κουβαλούν την αλήθεια της σημερινής ζωής, η ηθική συγκρούεται, παλεύει και πληγώνεται από αυτό που ο Buss θεωρεί ένα από τα πράγματα που στερούν την ευτυχία: τον ανταγωνισμό μεταξύ των ανθρώπων όπως εκδηλώνεται με την τάση κυριαρχίας σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο.

Το ηθικό δίδαγμα: η αγάπη για τον άνθρωπο, η ακεραιότητα και η ευσυνειδησία μπορούν τελικά να αντέξουν ακόμη και στις μεγαλύτερες μάχες.

 *Η Βίκυ Γκόλτση είναι  Ψυχολόγος.

"Αλλιως τα είχαμε σχεδιάσει", ένας μικρός ύμνος για τους αφανείς ήρωες της Ομογένειας της Νέας Υόρκης

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος

Στην συγκεκριμένη ανάρτηση- δημοσίευση ο καλεσμένος μου – ο οποίος με τιμά ιδιαιτέρως  – ειδικά για τους Ομογενείς της Νέας Υόρκης δεν χρειάζεται συστάσεις.   Ο Κώστας Τριανταφυλλάκης, είναι γνωστός για το έργο και  –και το τονίζω - την  αθόρυβη προσφορά του στην ελληνική παροικία της Νέας Υόρκης και ειδικά στα ζητήματα της παιδείας. Μιας και εργάστηκε και ως δάσκαλος στο πιο γνωστό και ξακουστό σχολείο της Ελληνικής κοινότητας στις ΗΠΑ του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια,  από το οποίο έχουν αποφοιτήσει 100αδες Ελληνικής καταγωγής παιδιά δεύτερης  τρίτης και τέταρτης γενιάς Ελληνόπουλα.  

Οι παλαιότεροι, ειδικά στην Νέα Υόρκη και την Ελληνική  Αστόρια,  που αυτή την περίοδο φαίνεται, να αναγεννιέται με νέο αίμα και 100αδες προσελεύσεις νέων Ελλήνων μεταναστών-λόγω της πρωτοφανούς κρίσης στην πατρίδα-   και με το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα που γνώρισε στις απαρχές του 21^ου αιώνα η ΝΥ από Ελλάδα να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη,   τον γνωρίζετε. Και μάλιστα πολύ καλά από το έργο. Την δράση του ως δασκάλου στον Άγιο Δημήτριο,  αλλά κυρίως  ως  δημοσιογράφου και χρονογράφου στην ιστορική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΗ. 

"Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει..": Μια μυθιστορηματική ενδοσκοπική ματιά στην τελευταία ελληνική 30ετία!

Γράφει ο Γιώργος Διονυσόπουλος

Σε μία χρονική περίοδο όπου η λογοτεχνία ακολουθεί τις επιταγές της μαζικής κουλτούρας και της επιδερμικής παράθεσης στοχασμών και γεγονότων, το να βλέπεις έναν νέο συγγραφέα να συγκινείται δημοσίως και πάνω απ’ όλα με ειλικρίνεια για το έργο του, δείχνει, αν μη τι άλλο, ψυχικό εύρος και πνευματικό βάθος.  Θυμίζοντας κάτι από τους γήινους χαρακτήρες παλαιότερων και συνάμα πιο σκληρών αλλά και δύσκολων εποχών, ο Κώστας Τριανταφυλλάκης έχοντας το ρομαντισμό και ενδεχομένως την άγνοια του πρωτάρη στο λογοτεχνικό χώρο, πίστεψε στην προσπάθειά του και πέτυχε το στόχο του δημιουργώντας τέχνη. Το βιβλίο του «Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει…» αποτέλεσε, εν μέσω των εορτών, μία από τις πλέον ευχάριστες αφίξεις στο λογοτεχνικό χώρο. Δεν σε κουράζει. Σε ταξιδεύει στο χρόνο. Παίζει με τα συναισθήματα του αναγνώστη είτε ανεβάζοντας δραματικά την έντασή τους ή επιδρώντας ηρεμιστικά σε αυτά μέσα από την παράθεση όμορφων και ενίοτε ξεχασμένων εικόνων.

Ο Χρήστος Σιάφκος για το βιβλίο του Κ. Τριανταφυλλάκη «Αλλιως τα είχαμε σχεδιάσει..»

Γράφει ο Χρήστος Σιάφκος

Θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα πολιτικό –οικονομικό θρίλερ, δεν αρκείται όμως μόνο σ’ αυτό. Το «Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει…» του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη, ενώνει πολλά και σημαντικά. Ενώνει την ποίηση, το βάσανο της προσφυγιάς, την αγωνία στην ξένη χώρα, την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της αλλά και την τρυφερή Ελλάδα που ήταν κάποτε.

Ο συγγραφέας έλκει από τις αναμνήσεις του, τη ζώσα πραγματικότητα, τα οικονομικά σκάνδαλα που ταλάνισαν την ανθρωπότητα, τη διαπλοκή ανάμεσα σε επιχειρηματίες, τον τύπο και την εξουσία.

Η αγωνία «στάζει» από τις σελίδες και είναι μόνο ο έρωτας, εκείνος που χάθηκε κι εκείνος που βρίσκεται ξανά που την απαλύνει. Είναι ακόμα βάλσαμο οι μνήμες της αγαθής οικογένειας, τα πλατιά χωράφια του Έβρου, οι εφηβικές τρέλες, μια ορχήστρα νεαρών που κερδίζουν τη ζωή τους στις ΗΠΑ, γλεντώντας το παράλληλα.